لیزر / رفع اسکار و سوختگی و آکنه / لیزر رفع اسکار و سوختگی و آکنه

 

در پوست طبیعی الیافی به شکل تاروپود بافت پوست را تشکیل می دهند که به این الیاف "کلاژن" اطلاق می شود. با وارد شدن آسیب به پوست- چه در اثر سوختگی یا در اثر بریدگی یا پارگی- این الیاف ازهم گسیخته می شوند و شکل موازی و منظم خود را از دست می دهند و سلول های موسوم به فیبروبلاست به منطقه ی آسیب دیده فرا خوانده می شوند. این سلول ها باعث به هم رسیدن لبه های زخم یا ناحیه ی آسیب دیده می شوند، ولی گاهی عدم تنظیم کافی فعالیت آنها منجر به ایجاد بافتی غیرطبیعی می گردد که همان اسکار است. برخی مناطق بدن بیشتر مستعد بروز اسکار هستند، بخصوص سر و صورت، شانه ها، کتف ها و پشت یا سینه. برخی افراد نیز ذاتاً استعداد ابتلا به این عارضه را دارند، بخصوص افراد با پوست های تیره یا سیاه پوستان. آکنه، آبله مرغان، آبله، برخی عفونت های ویروسی یا باکتریائی یا قارچی پوست، بیماری های پوستی از قبیل پورفیری یا بیماری های تاولی در کنار انواع بریدگی ها و پارگی های نواحی مختلف پوست و سوختگی ها از عوامل مهم ایجاد اسکار محسوب می شوند.

معمولاً اسکار برآمده یا هیپرتروفیک در محدوده ی همان زخم یا بریدگی باقی می ماند، ولی گاهی نیز این برآمدگی از محدوده ی زخم تجاوز می کند و ضخامت، وسعت یا برآمدگی بیشتری پیدا می کند که در این حالت به آن کلوئید گفته می شود.

 

 

لیزرهای هموارساز از قبیل لیزرهای Co2 یا فراکشنال یا اربیوم:یاگ  به همراه روش درمان با اشعه ی رادیوفرکانسی و روش میکرودرم ابریژن از سایر تدابیر درمانی هستند که در بهبود اسکارها نقش دارند. در مورد لیزرها باید به این نکته اشاره کرد که این دستگاه ها غالباً باعث بازسازی پوست منطقه ی آسیب دیده می شوند که این بهبود در صورت تکمیل دوره ی درمان که گاهی به چندین جلسه درمان نیاز دارد، می تواند تا 50 الی 70% نیز برسد ولی توقع داشتن پوستی کاملاً طبیعی و صاف و همانند مناطق سالم مجاور ممکن است توقعی نادرست باشد.  لیزرهای Co2 و همچنین لیزر اربیوم:یاگ که به ترتیب طول موجهای 10600نانومتر و 2940 نانومتر از خود ساطع می کنند، از چند دهه قبل جای خود را در درمان اسکارها باز کرده بودند و هم در درمان اسکارهای برآمده و هم فرورفته به کار می رفتند. مکانیسم اصلی عملکرد این سیستم ها تراش هوشمندانه و حساب شده ی پوست آسیب دیده و کمک به کلاژن سازی در   ناحیه ی موردنظر بود، ولی به تدریج و با بر روی کارآمدن لیزرهای پیشرفته تر و همچنین مشاهده ی برخی عوارض جانبی این سیستم ها از قبیل طولانی بودن زمان موردنیاز برای ترمیم سوختگی پس از لیزر، غالب پزشکان را به استفاده از نسل های بعدی لیزر راغب ساخت. تکنیک لیزر فراکشنال بر تابش ستون هائی مجزا و ظریف از اشعه برناحیه ی موردنظر استوار است که برخلاف روش قبلی لایه برداری سطحی و ظریفی را از پوست انجام می دهد و در کنار آن حرارت ملایم ناشی از این تابش می تواند به بازسازی رشته های کلاژن آسیب دیده نیز کمک کند، ولی به دلیل کم توان بودن انرژی ساطع شده در این روش، علیرغم اینکه عوارضی چون زمان بهبود طولانی و تغییرات رنگدانه ای دیگر وجود ندارند، باید درمان تا چند یا چندین جلسه ادامه یابد تا نتایج رضایت بخش حاصل شود. از هردونوع لیزر فراکشنال Co2 و اربیوم:یاگ می توان در درمان اسکارها کمک گرفت. در برخی موارد که رنگ اسکارها سرخ بوده و هنوز زمینه ی التهابی در آنها وجود دارد، می توان از لیزر دیگری موسوم به لیزر PDL استفاده کرد که از طول موج 585 نانومتر برخوردار است و می تواند در کم رنگ کردن ته رنگ سرخ این ضایعات و مسطح کردن انواع برآمده ی اسکارها نیز مؤثر باشد. نوعی منبع نوری به نام IPL نیز وجود دارد که مجموعه ای از طول موج های متفاوت را از خود ساطع می کند و این روش نیز می تواند در کاهش اندازه و بهبود شکل ظاهری اسکارها نقش ایفا کند.